Di pinauwi ng Pinas kahit patay ang asawa! OFW shares the struggles that almost made her crazy in working away from her family

Di pinauwi ng Pinas kahit patay ang asawa! OFW shares the struggles that almost made her crazy in working away from her family

- An OFW shared how she handled an incident where her employer did not let her go back home just to see her husband who already died.

- She admitted that she almost lose her mind thinking about all the challenges she is facing abroad and also about the family she left back home

- The wheel of life seemed to be fair for her when her children eventually finished their education as Marine Engineers

PAY ATTENTION: Click "See First" under the "Following" tab to see KAMI news on your News Feed!

Recently, a Filipina working abroad had a very unfortunate fate by the hands of her employer.

This is only one proof how they gamble their lives far away from home just to sustain the needs of their family.

They all have different heartbreaking stories that served as an eye-opener for us of what truly happens to most of our 'kababayans' abroad.

Di pinauwi ng Pinas kahit patay ang asawa! OFW shares the struggles that almost made her crazy in working away from her family

OFW Cecilia Abajeto

One of them was Cecelia Abajeto, a 49 year-old OFW who admitted that she almost lose her mind because of her employer that did not let her see her husband for the very last time.

However, all her sacrifices paid off when her two sons graduated college.

Di pinauwi ng Pinas kahit patay ang asawa! OFW shares the struggles that almost made her crazy in working away from her family

Cecilia's sons

Here is Cecilia's inspiring story.

Cecelia Abajeto, 49 years old.. Byuda, may dalawang anak na lalaki at isang babae adopted ko

Sa totoo lng po wala talaga akong balak mg abroad,,, dala na rin siguro ng kahirapan at pangarap na makaahon,,,mkatapos ng pag aaral ang dalawa kung anak kasi colleges na po sila,,, may sakit pa asawa ko at papa ko,,, dami ng utang po,,, kaya Ng try akong mg apply abroad. Di pa Ksi ako nka move on tumutulo na luha ko,, kya mabigat pa rin sa dibdib,,,, pero andito na ko sa pinas finish contract na,, Thank God nakasurvived din.

2015 Oct, 29,, dumating ako ng Oman,, pagdating pa lng kinbukasan trabaho agad,,ang laki ng bhay,,, 3 am gising nako tuloy tuloy na ang trabaho taz pagkain kubos lng at tsahi,, continue na po hanggang 10 PM,,,,Once a day lng ang kanin sa kanila. Di ko Alam ang gagawin ko,,, sabi ko ito pala ang buhay abroad,,, umiiyak ako sa Cr,,, halo- halong emotion, kasi kng anong buhay merun ka sa pinas triple ang kabaligtaran sa bansang Arabo,,, Ilang weeks lng bagsak agad ang katawan ko,,, ang hirap pkisamahan ang Arabo,, hirap intindihin ugali nila matanda man o Bata,,, palautos,,, laging ngsisisigaw,,, araw2 umiiyak ako ng patago,,, ngsisi bakit nakapag abroad grabi sakit ng katawan ko,,, trabaho pa rin.

Di pinauwi ng Pinas kahit patay ang asawa! OFW shares the struggles that almost made her crazy in working away from her family

Cecilia with her husband

Di pa ko naka 1 year namatay asawa ko dito sa pinas,,, grabi di ko Alam anong gagawin ko,, iyak ako ng iyak,, gusto kung umuwi pero di sila pumayag,,, parang masisiraan ako ng ulo ng time na yon,,, taz pgsahod laging delayed,,, Tiniis ko yon lahat,,, wala nman akong magawa,, kundi umiyak,, luha lng kakampi ko dun,,, Minsan inisip ko tumakas,, pro bka mpahamak lng ako,, Hanggang nglakas loob ako n kausapin amo ko,,, sabi ko uwi ako ng pinas,, pagod nako,,, d xa pumayag,,, sabi ko ibalik mo ko sa agency,,, taz Sabi nya bayaran mo yong nagasto nmin syo,,, sabi ko Sige hatid mo ko sa Philippines embassy,,, para mabayaran kita,,, 1 year na serbisyo ko maningil ka pa,,, tapos biglang sabi di pwedi. Kinausap nya ko kung pwedi tapusin ko nlng kontrata ko,,, wala nman akong magawa kundi umiyak nlng kasi ayaw nya. Halos araw2 patagong umiyak ako,,, nililibang ko nlng sarili ko sa trabaho pra d ko pansin ang oras at Araw,, kayod kalabaw,,, pero ang isipan nasa pinas,,, Lalo na nbalitaan kong ngloko anak ko sa pag aaral,, sabi ko ano ba tong trials God,,, huhuhu.

Umiiyak ako,,, advice support sa anak ko kahit na pagod Antok,, pra lng mkachat xa na Sana pagbutihin ang pg aaral,,, kasi sabi ko grabi ang hirap dito sa trabho,, puyat, wlang pahinga ilang oras lang tulog,, dugo lumalabas na sa bunga2 at ilong ko,, siguro sa strees,,, dun din ako natakot kasi fresh yong dugo. Full support pa rin ako sa anak ko kahit double na ang gasto sa pag aaral pra lng di masayang ang hirap at pagod ko,,, Minsan sinasabi ko nlng sa sarili ko siguro kng di ako ng abroad Sana buhay pa asawa ko maalagaan ko xa,, khit nmatay xa nkita ko xa sa huling sandali,,, at d ngloko anak ko sa pg aaral,,, huhuhu… Huhuhu hirap na hirap po ako mkamove on ,,, kasi nung umalis ako di kami ngkita ng ilang bwan din ksi ayaw nya talaga mg abroad ako,,, tiniis nya din akong di mkita ksi,,, d nya tanggap na mgkahiwalay kami first time ksi na mag abroad ako,, pro wla akng choices huhuhu. Lam mo nyo po ngtatype ako magang magawa na Mata Mata ko huhuhu…. Luha ko na to,, Galing pang abroad hanggang pinas di maubos. Sabi ko sa kanya sa pag uwi ko xa at anak ko ang ang mkita ko pagbaba ko ng plane pero wala. Gusto ko humingi ng sorry,,, gusto kng yakapin xa ng buhay pero, semento nlng ang makita ko,,, huhhu. Taz pag uwi ko tong Dec,, kapatid ko nman ang nkaburol.

Di ko lubos maisip bakit ganito,,, pag uwi ko wala akng makita sa pinaghirapan ko,,, walang pera,,, puro resibo ,, taz nkakadiscourages,, bahay ko sira,,, halos gamit ko sira,,, Kaya sabi ko,,, kala ko abroad mkaahon nko at makaipon ala pa rin,,, At napagtanto ko di kaya bayaran ng pera ang pamilya,,, na di na kayang ibalik pa,,, Gusto ko pa sana bumalik at makisapalaran ulit pero sabi ko baka same story ulit,,,, Sa 2 years na pag abroad,, d lahat maikwento at maeshare ang karanasan nmin bilang katulong,, sa bansang Arabo,,, kahit na mabait pa ang amo,, iba talaga ugali nila. Kaya Nga ang pg abroad paswerte swerte lng at depende sa pamilya na tumatanggap ng padala nmin na pera. Ako sa totoo lang,,, 2 months lang nadala ko,,, 30k,, nagastos pamasahe at burol ng kapatid ko,,, ngayon balik sa uno ulit,, Ewan,,, buhay nga naman. Ang pag abroad parang kapit sa patalim,,, di alam ang kahahantungan ng buhay mo sa ibang bansa. Alang alang sa ikabubuti,, at kinabukasan ng anak,, at pamilya susugal ka talaga kahit na durog durog na ang puso mo,,,

Thank God pa rin,, kasi nakatapos din 2 anak ko sa college. Same course

Marine Engineering kahit umuwi akong luhaan dito sa pinas. Yan po ang naging tagumpay ng mga pangarap ko at ng 2 kung anak na nakapagtapos sila ng pag aaral,,, sa likod ng hirap,, at sakripisyo,,, pagod,, luha at dugo ang puhunan ko bilang isang OFW,,, kapalit ng buhay ng asawa ko,,, proud pa rin ako bilang isang katulong sa bansang Arabo po.

GodBless po ..Have a nice day po.

This is to pay tribute to Aubrey So and to create awareness about Depression. It can really take the lives of our loved ones. Depression has no face | Kami Stories on KAMI YOutube channel

Source: Kami.com.ph

Related news
6 facts! Tungkol sa ika-pito at kauna-unahang babaeng presidente ng Utah Valley University

6 facts! Tungkol sa ika-pito at kauna-unahang babaeng presidente ng Utah Valley University

6 facts! Tungkol sa ika-pito at kauna-unahang babaeng presidente ng Utah Valley University
KAMI.com.ph
Mailfire view pixel